Słoneczny zegar

Las, pomost, cisza, spokój, leżą na stole niedojedzone arbuzy, drewniane łódeczki puszczane na wodzie, stare jabłonie wymalowane mrozem. „Słoneczny zegar” to trzecia i ostatnia część tryptyku rodzinnego Andrzeja Kondratiuka, która zamyka głęboko autotematyczną opowieść reżysera oraz jego żony, aktorki, Igi Cembrzyńskiej. Antidotum na życie w wielkiej aglomeracji ma stać się dla nich odludzie, chata nad rzeką, gdzie nawet tafla wody wygląda jak z malarstwa impresjonistów. Nie porzucają jednego – potrzeby wyrażenia na taśmie filmowej czegoś, co wydaje się frapujące w rzeczywistości. Bo „życie bez kamery jest jak niebo bez gwiazd”.

Sylwia Chutnik z rozkoszą zanurza się w sielankowo malowniczy krajobraz, wydobywa na wierzch intymne wyznania i obserwacje z codziennego życia bohaterów, ich sny, żarty, refleksyjne (i atrakcyjne) uwagi. Przez ekran przewija się barwna galeria postaci: baba w zasłonie na trzeszczącym rowerze, skacowany anioł, rudowłosa dziewczyna, która czmychnęła z obrazu Rubensa. Chutnik pokazuje, że w przypadku Kondratiuka i Cembrzyńskiej, to życie samo w sobie jest sztuką, zaś jej tworzywem jest rozmach, siła wyobraźni. „Słoneczny zegar” to wielkie kompendium wiedzy o tym, co najważniejsze – i w kinie, i we wspólnym życiu.

Mateusz Demski